၂၀၂၆ ခုနှစ် ကလေးဘောလုံးလေ့ကျင့်ရေး လမ်းညွှန်

၂၀၂၆ ခုနှစ် ကလေးဘောလုံးလေ့ကျင့်ရေး လမ်းညွှန်

ကလေးကို ဘောလုံးကစားတတ်အောင် သင်ကြားရာတွင် ပျော်ရွှင်စွာကစားခြင်း၊ အခြေခံနည်းစနစ်နှင့် လုံခြုံရေးကို အစဉ်လိုက်ပေါင်းစပ်ပေးရသည်။ အသက် ၄ နှစ်မှ ၆ နှစ်အရွယ်တွင် ဘောလုံးနှင့်ရင်းနှီးစေရန် ထိခြင်း၊ ရပ်တန့်ခြင်းနှင့် လှိမ့်ခြင်းကို ၁၅ မိနစ်မှ ၂၀ မိနစ်အထိ လေ့ကျင့်ပါ။ အသက် ၇ နှစ်မှ ၉ နှစ်အရွယ်တွင် ဘောလုံးထိန်းချုပ်ခြင်း၊ လှည့်ပြေးခြင်းနှင့် အကွာအဝေး ၅ မီတာမှ ၁၀ မီတာအတွင်း ပေးပို့ခြင်းကို ထည့်သွင်းနိုင်သည်။ အသက် ၁၀ နှစ်ကျော်လာလျှင် တစ်ဦးချင်းဆုံးဖြတ်ချက်၊ အသင်းလိုက်ကစားပုံနှင့် အခြေခံဗျူဟာများကို စတင်သင်ကြားသင့်သည်။ ကမ္ဘာ့ဘောလုံးအဖွဲ့ချုပ်၏ လူငယ်ဖွံ့ဖြိုးရေးအခြေခံမူများကလည်း ကလေး၏အသက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာဖွံ့ဖြိုးမှုနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုအလိုက် လေ့ကျင့်မှုပမာဏကို ပြောင်းလဲရန် အလေးပေးထားသည်။ မိဘအနေဖြင့် အနိုင်ရခြင်းထက် အခြေခံကျွမ်းကျင်မှု၊ ပုံမှန်လေ့ကျင့်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဦးစားပေးပါ။

စတင်မလေ့ကျင့်မီ ကလေးဝတ်ဆင်ထားသော ဖိနပ်၊ ကွင်းမျက်နှာပြင်နှင့် ဘောလုံးအရွယ်အစားကို စစ်ဆေးပါ။ အရွယ်မတော်သော ဘောလုံးကြီးတစ်လုံးကို အသုံးပြုခြင်းသည် ခြေထောက်နှင့် ကိုယ်ဟန်ချိန်ညှိမှုကို ခက်ခဲစေပြီး စိတ်ပျက်မှုဖြစ်စေနိုင်သည်။ ကလေးများအတွက် ပေါ့ပါးပြီး ကိုင်တွယ်ရလွယ်သော ဘောလုံးကို ရွေးချယ်ကာ မိနစ် ၂၀ မှ ၃၀ ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ရေသောက်နားချိန်ပေးပါ။ ကမ္ဘာ့ဖလားသတင်းတွင် ဖော်ပြလေ့ရှိသော ပွဲစဉ်ခန့်မှန်းချက်များနှင့် ကစားနည်းဗျူဟာများကို ကလေး၏အဆင့်နှင့် တိုက်ရိုက်မနှိုင်းယှဉ်ပါနှင့်။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကစားသမား၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်းကူးယူခိုင်းခြင်းထက် တစ်ကြိမ်လျှင် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်မျိုးသာ တိုးတက်အောင်လုပ်ခြင်းက ပိုထိရောက်သည်။ [Internal Link: ကလေးများအတွက် ဘောလုံးအခြေခံနည်းစနစ်လမ်းညွှန်]

ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုသူများအတွက် အောက်ပါအချက်များကို စနစ်တကျ စတင်အသုံးချနိုင်ပါသည်။

ပိုမိုလေ့လာရန်

အမြန်နှိုင်းယှဉ်ချက်

အသက်အုပ်စု	အဓိကရည်မှန်းချက်	လေ့ကျင့်ချိန်	သင့်တော်သောလေ့ကျင့်ခန်း
၄–၆ နှစ်	ဘောလုံးနှင့်ရင်းနှီးမှု	၁၅–၂၀ မိနစ်	ရပ်တန့်ခြင်း၊ လှိမ့်ခြင်း၊ ကန်ခြင်း
၇–၉ နှစ်	ထိန်းချုပ်မှုနှင့် လှည့်ပြေးမှု	၂၀–၃၀ မိနစ်	အကွက်ဖြတ်လှည့်ခြင်း၊ အတိုပေးပို့ခြင်း
၁၀–၁၂ နှစ်	ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အသင်းလိုက်ကစားမှု	၃၀–၄၅ မိနစ်	နှစ်ဦးတစ်တွဲပေးပို့ခြင်း၊ ဂိုးသွင်းခြင်း
၁၃ နှစ်နှင့်အထက်	ဗျူဟာနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု	၄၅–၆၀ မိနစ်	ဖိအားအောက်ကစားခြင်း၊ နေရာယူခြင်း

ဤဇယားကို တင်းကျပ်သောစည်းမျဉ်းအဖြစ် မယူပါနှင့်။ ကလေးတစ်ဦးချင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖွံ့ဖြိုးမှု၊ အာရုံစူးစိုက်နိုင်ချိန်နှင့် အားကစားအတွေ့အကြုံကွာခြားကြသည်။ အသက် ၆ နှစ်ကလေးတစ်ဦးသည် မိနစ် ၂၀ ကြာ ကောင်းစွာလေ့ကျင့်နိုင်သော်လည်း အခြားကလေးတစ်ဦးအတွက် ၁၀ မိနစ်ပင် လုံလောက်နိုင်သည်။ အမေရိကန်ကလေးအထူးကုအကယ်ဒမီကဲ့သို့ ကျန်းမာရေးအဖွဲ့အစည်းများက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း၊ နာကျင်ခြင်းနှင့် ရေဓာတ်လျော့နည်းခြင်းလက္ခဏာများကို မိဘများစောင့်ကြည့်ရန် အကြံပြုထားသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်ရှည်လေ့ကျင့်နိုင်ခြင်းကို အရည်အသွေးမြင့်လေ့ကျင့်မှုဟု မမှတ်ယူပါနှင့်။

ပထမအဆင့် — ဘောလုံးနှင့်ရင်းနှီးမှုကို မည်သို့တည်ဆောက်မည်နည်း

ဘောလုံးနှင့်ရင်းနှီးမှုတည်ဆောက်ရန် ၁၅ မိနစ်မှ ၂၀ မိနစ်အတွင်း လွယ်ကူသော ထိတွေ့မှုလေ့ကျင့်ခန်းများ၊ လှိမ့်ခြင်းနှင့် ရပ်တန့်ခြင်းတို့ကို ပေါင်းစပ်ပါ။ အသက် ၄ နှစ်မှ ၆ နှစ်အရွယ်ကလေးများအတွက် ရမှတ်တွက်ခြင်းထက် ဘောလုံးကို မကြောက်ဘဲ ထိရဲခြင်း၊ မျက်စိနှင့် ခြေထောက်ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခြင်းတို့က ပိုအရေးကြီးသည်။ အရောင်စုံကွန်များကို ၂ မီတာမှ ၃ မီတာအကွာတွင်ချထားပြီး “အနီရောင်သို့ လှိမ့်ပါ” သို့မဟုတ် “အပြာရောင်တွင် ရပ်ပါ” စသည့် ဂိမ်းပုံစံညွှန်ကြားချက်များ အသုံးပြုပါ။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် လေ့ကျင့်ခန်းကို စာသင်ခန်းတစ်ခုလို မခံစားရစေဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်စွမ်းကိုလည်း တိုးတက်စေသည်။

မိဘများ မကြာခဏမှားတတ်သည့်အချက်မှာ ကလေး၏ခြေထောက်ကို အတင်းအကျပ် “မှန်ကန်သောပုံစံ” အတိုင်းထားခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးအသုံးပြုရန် အားပေးပါ၊ သို့သော် ဘောလုံးကို ကန်ရာတွင် ခြေဖျားဖြင့်သာ အားပြင်းပြင်းကန်ခြင်းကို လျှော့ချပြီး ခြေထောက်အတွင်းဘက်ဖြင့် ထိန်းချုပ်တတ်အောင် သင်ပါ။ လေ့ကျင့်မှုတစ်ကြိမ်လျှင် အောင်မြင်မှုသေးသေး ၃ ခုခန့်ကို ချီးကျူးပြီး အမှားကို ချက်ချင်းအပြစ်မတင်ပါနှင့်။ ကလေးက ဘောလုံးနောက်သို့ ပြေးသွားရုံဖြင့် ပျော်ရွှင်နေပါက ထိုအဆင့်ကို ကျော်ရန် မကြိုးစားပါနှင့်။ [Internal Link: အသက်အလိုက် ကလေးအားကစားလေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်]

အသက်ငယ်ကလေးများအတွက် ပထမရည်မှန်းချက်ကို “၅ ကြိမ်ဆက်တိုက် ဘောလုံးမလွတ်စေခြင်း” ကဲ့သို့ တိုင်းတာနိုင်အောင်ထားပါ။ ထိုကဲ့သို့သော အောင်မြင်မှုတိုင်းတာချက်သည် “ပိုကောင်းအောင်ကစား” ဆိုသည့် မရှင်းလင်းသောညွှန်ကြားချက်ထက် ပိုအသုံးဝင်သည်။ သင်တန်းကျောင်းရွေးချယ်မည်ဆိုလျှင် နည်းပြတစ်ဦးလျှင် ကလေး ၈ ဦးမှ ၁၂ ဦးအတွင်းရှိသော အုပ်စုကို ဦးစားပေးပါ။ ကလေးများစွာလွန်းလျှင် ဘောလုံးနှင့် တစ်ဦးချင်းထိတွေ့ချိန် လျော့နည်းပြီး စောင့်နေရချိန် တိုးလာတတ်သည်။ အတွေ့အကြုံအရ မိနစ် ၃၀ သင်တန်းတစ်ခုတွင် ကလေးတစ်ဦးက ဘောလုံးကို အနည်းဆုံး ၁၅ မိနစ်ခန့် ထိတွေ့ရလျှင် တိုးတက်မှုကို ပိုမိုသိသာစွာမြင်ရသည်။

ဒုတိယအဆင့် — ပေးပို့ခြင်းနှင့် လှည့်ပြေးခြင်းကို မည်သို့သင်မည်နည်း

ပေးပို့ခြင်းနှင့် လှည့်ပြေးခြင်းကို သင်ကြားရန် ၅ မီတာမှ ၁၀ မီတာအကွာရှိ ရည်မှန်းချက်များ၊ ခြေထောက်အတွင်းဘက်ထိတွေ့မှုနှင့် ဘောလုံးအနီးအနားထိန်းချုပ်မှုတို့ကို အခြေခံပါ။ ပေးပို့ရာတွင် ဘောလုံးကို လူ၏ခြေထောက်သို့ တိတိကျကျပေးခြင်းနှင့် နေရာလွတ်သို့ ပေးခြင်းသည် မတူညီသော ကျွမ်းကျင်မှုများဖြစ်သည်။ အသက် ၇ နှစ်မှ ၉ နှစ်တွင် ပထမဦးစွာ အနီးရှိမိတ်ဖက်၏ခြေထောက်သို့ ပေးပို့စေပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရွေ့လျားနေသောမိတ်ဖက်ရှေ့ရှိ နေရာလွတ်သို့ ပေးပို့စေပါ။ ဤအဆင့်သည် ဘောလုံးထိန်းချုပ်မှုသာမက ကစားဖော်၏အနေအထားကို ကြည့်တတ်စေသော အခြေခံအမြင်ကိုပါ တည်ဆောက်ပေးသည်။

လှည့်ပြေးရာတွင် ကလေးများသည် ဘောလုံးကို ခြေထောက်နှင့်ဝေးလွန်းအောင် တွန်းမိတတ်ကြသည်။ ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ၁ မီတာအကွာအဝေးအတွင်း ထိချက်ငယ်ငယ် ၆ ကြိမ်မှ ၁၀ ကြိမ်ပြုလုပ်စေပြီး ကွန်နှစ်ခုကြားမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်သန်းစေပါ။ ထို့နောက် အရှိန်တိုးပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဦးတည်ချက်ပြောင်းစေပါ။ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုကို ဆယ်ကြိမ်ပြန်လုပ်စေခြင်းထက် အဆင့်သုံးဆင့်ဖြင့် တစ်ဆင့်လျှင် ၃ ကြိမ်မှ ၄ ကြိမ်သာ ပြန်လုပ်ခြင်းက အာရုံစူးစိုက်မှုမကျစေဘဲ ပိုကောင်းသည်။ မိဘက ဘေးမှ အမြဲတမ်းအော်ဟစ်ညွှန်ကြားမည့်အစား “ရှေ့မှာဘာရှိလဲ”၊ “ဘောလုံးကိုဘယ်ဖက်ခြေထောက်နဲ့ထိန်းမလဲ” စသည့် မေးခွန်းများဖြင့် ကလေးကို ကိုယ်တိုင်စဉ်းစားစေပါ။

လေ့ကျင့်မှုကို အသင်းလိုက်ကစားပုံသို့ ပြောင်းလိုက်သောအခါ ရိုးရှင်းသော ၂ ဦးနှင့် ၁ ဦး လေ့ကျင့်ခန်းကို အသုံးပြုပါ။ တိုက်စစ်ကစားသမားနှစ်ဦးက ဘောလုံးပေးပို့ပြီး ကာကွယ်သူတစ်ဦးကို ကျော်ရန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။ ကလေးသည် နေရာလွတ်သို့ ပြေးရန်၊ အချိန်မှန်ပေးရန်နှင့် ဘောလုံးမရှိချိန်တွင်လည်း ပါဝင်ရန် သင်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် အသက် ၈ နှစ်အောက်ကလေးများကို ရှုပ်ထွေးသော အော့ဖ်ဆိုက်စည်းမျဉ်းများ သို့မဟုတ် ပုံစံတိကျသော နေရာချထားမှုများ မသင်ကြားသေးသင့်ပါ။ ကမ္ဘာ့ဖလားသတင်းမှ ၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလားပွဲစဉ်များကို ကြည့်စဉ်တွင် ကစားသမားများ၏ နေရာယူမှုကို ပြနိုင်သော်လည်း ကလေးလေ့ကျင့်မှုအဖြစ် ရိုးရှင်းသောဥပမာတစ်ခုသာ အသုံးပြုပါ။

ယခုအဆင့်ကို လက်တွေ့အစီအစဉ်နှင့် ချိတ်ဆက်လိုပါက ဤအကြောင်းအရာကို ကြည့်ပါ။

လေ့ကျင့်နည်းများကို ကြည့်ရန်

တတိယအဆင့် — ပစ်ကန်ခြင်း၊ ဂိုးသွင်းခြင်းနှင့် ကစားပွဲတည်ဆောက်ခြင်း

ပစ်ကန်ခြင်းနှင့် ဂိုးသွင်းခြင်းကို သင်ကြားရာတွင် အားပြင်းခြင်းထက် ခြေထောက်နေရာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာဟန်ချက်နှင့် ပစ်မှတ်ရွေးချယ်ခြင်းကို ဦးစားပေးပါ။ အသက် ၇ နှစ်မှ ၉ နှစ်အရွယ်တွင် ဂိုးပေါက်အလယ်ကိုသာ မကန်စေဘဲ ဘယ်ဘက်ထောင့်၊ ညာဘက်ထောင့်နှင့် နိမ့်သောပစ်မှတ်များကို လှည့်လည်ရွေးချယ်စေပါ။ တစ်ကြိမ်လျှင် ၆ ကြိမ်မှ ၈ ကြိမ်သာ ကန်စေပြီး ဘောလုံးကောက်ရန် သို့မဟုတ် နောက်တစ်လှည့်စောင့်ရန် အချိန်မရှည်စေပါနှင့်။ မိနစ် ၄၅ ကြာလေ့ကျင့်မှုတွင် ပစ်ကန်ခြင်းကို ၁၀ မိနစ်မှ ၁၅ မိနစ်ထက် မပိုစေခြင်းက အခြားအခြေခံနည်းစနစ်များအတွက် အချိန်ကျန်စေသည်။

အထူးသတိထားရမည့် အချက်တစ်ခုမှာ ကလေးက ဂိုးသွင်းသည့်အခါတိုင်းသာ ချီးကျူးခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ဂိုးမဝင်သော်လည်း မှန်ကန်သောနေရာယူမှု၊ ပြန်လည်ကာကွယ်ရန် ပြေးခြင်းနှင့် အသင်းဖော်ကို ပေးပို့ရန် ရွေးချယ်ခြင်းတို့က ကောင်းမွန်သောကစားနည်းအပြုအမူများဖြစ်သည်။ ပွဲစဉ်တိုတစ်ခုကို ၄ မိနစ်မှ ၆ မိနစ်အပိုင်းများခွဲပြီး အပိုင်းတိုင်းအကြား ရေသောက်နားချိန်ပေးပါ။ အနိုင်ရရှိမှုကိုသာ အလေးပေးပါက ကလေးသည် ဘောလုံးကို မျှဝေရန်မလိုဟု ထင်လာနိုင်ပြီး ရေရှည်တွင် အသင်းလိုက်ကစားမှု လျော့နည်းသွားတတ်သည်။

အသက် ၁၀ နှစ်ကျော်လာလျှင် ကစားပွဲအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှုကို လေ့ကျင့်စေပါ။ ဥပမာအားဖြင့် ဘောလုံးရရှိချိန်တွင် ရွေးချယ်စရာသုံးခု—ရှေ့သို့ပေးခြင်း၊ ဘေးသို့ပေးခြင်း သို့မဟုတ် ဘောလုံးနှင့်အတူ ရွေ့ခြင်း—ကို ကလေးက ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ရမည်။ ပွဲပြီးနောက် “ဘာကြောင့် ဒီရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့တာလဲ” ဟုမေးပြီး မှားသည်ဟု ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်မပေးပါနှင့်။ နည်းပြအနေဖြင့် ပွဲတစ်ပွဲအတွင်း အကြံပြုချက် ၂ ခုမှ ၃ ခုသာ ပေးခြင်းက မှတ်သားနိုင်စွမ်းပိုကောင်းစေသည်။ [Internal Link: ဘောလုံးကစားပွဲဗျူဟာနှင့် နေရာယူနည်း]

ကမ္ဘာ့ဖလားသတင်း၏ အသင်းကစားနည်းဗျူဟာ၊ ကစားသမားစာရင်းအင်းနှင့် ၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလားသတင်းများကို ကြည့်ရှုရာတွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အဆင့်ကစားပွဲသည် ကလေးကစားပွဲနှင့် မတူကြောင်း ရှင်းပြပါ။ ကြီးမားသောကွင်း၊ ကျွမ်းကျင်သောကစားသမားများနှင့် ဖိအားမြင့်ပြိုင်ပွဲများကို တိုက်ရိုက်ကူးယူစေခြင်းမဟုတ်ဘဲ “ကစားသမားက ဘောလုံးမရှိချိန်မှာ ဘာလုပ်သလဲ” ဆိုသည့် လေ့လာစရာတစ်ချက်ကိုသာ ရွေးချယ်ပါ။ ကျွန်ုပ်ကြည့်ရှုခဲ့သည့် လူငယ်လေ့ကျင့်ခန်းများတွင် မိဘက အမှားတစ်ခုစီကို ချက်ချင်းပြင်ပေးသောအဖွဲ့ထက် ကလေးကို ၅ မိနစ်ခန့် ကိုယ်တိုင်ကစားခွင့်ပေးသောအဖွဲ့က ပိုမိုရဲရင့်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤသည်မှာ နည်းစနစ်ထက် ပတ်ဝန်းကျင်၏သက်ရောက်မှုက တစ်ခါတစ်ရံ ပိုကြီးကြောင်းပြသသည့် လက်တွေ့အချက်ဖြစ်သည်။

အသင်းလိုက်လေ့ကျင့်မှုရွေးချယ်ရာတွင် အောက်ပါအချက်များကို မေးမြန်းပါ။

1. တစ်ပတ်လျှင် လေ့ကျင့်ရက် မည်မျှရှိသနည်း။
2. တစ်နည်းပြလျှင် ကလေးမည်မျှရှိသနည်း။
3. ရေသောက်နားချိန်နှင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာစောင့်ကြည့်မှု ရှိပါသလား။
4. နည်းပြသည် ကလေးများကို အပြစ်ပေးသည့်စကားထက် တိကျသောအကြံပြုချက် ပေးပါသလား။
5. ပွဲစဉ်အနိုင်ရရှိမှုထက် ကလေးဖွံ့ဖြိုးရေးကို အကဲဖြတ်ပါသလား။

သင်တန်းအကြောင်း ပိုမိုသိရှိပြီး အကောင်းဆုံးရွေးချယ်လိုပါက အောက်ပါနေရာမှ စစ်ဆေးနိုင်ပါသည်။

အသေးစိတ်စစ်ဆေးရန်

နောက်ဆုံးအကဲဖြတ်ချက်နှင့် မည်သူက ဘယ်နည်းကိုရွေးသင့်သနည်း

အသက် ၄ နှစ်မှ ၆ နှစ်ကလေးများအတွက် ကစားခြင်းကို အခြေခံပြီး ဘောလုံးနှင့်ရင်းနှီးမှု၊ ဟန်ချက်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဦးစားပေးသင့်သည်။ အသက် ၇ နှစ်မှ ၉ နှစ်တွင် လှည့်ပြေးခြင်း၊ ပေးပို့ခြင်းနှင့် ဘောလုံးထိန်းချုပ်မှုကို ဂိမ်းပုံစံဖြင့် တိုးချဲ့နိုင်သည်။ အသက် ၁၀ နှစ်နှင့်အထက်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း၊ နေရာယူခြင်းနှင့် အသင်းလိုက်ကစားခြင်းတို့ကို ထည့်သွင်းသင့်သော်လည်း လေ့ကျင့်ချိန်ကို ကလေး၏ကျန်းမာရေးအခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီအောင် ထိန်းညှိရမည်။ အကောင်းဆုံးအစီအစဉ်သည် ရှုပ်ထွေးသောပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် ဈေးကြီးသောသင်တန်းမဟုတ်ဘဲ ပုံမှန်ပြန်လုပ်နိုင်သော ၂၀ မိနစ်မှ ၄၅ မိနစ်ကြာ အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။

တစ်ပတ်လျှင် ၂ ကြိမ်မှ ၃ ကြိမ် လေ့ကျင့်ပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် ကျွမ်းကျင်မှု ၂ မျိုးမှ ၃ မျိုးအထိသာ ထည့်ပါ။ နာကျင်မှု၊ မူးဝေမှု၊ အသက်ရှူမဝမှု သို့မဟုတ် အလွန်အမင်းပင်ပန်းမှု ပေါ်လာပါက ချက်ချင်းရပ်ပြီး ကျန်းမာရေးကျွမ်းကျင်သူနှင့် တိုင်ပင်ပါ။ ဘောလုံးကို ကန်တတ်ခြင်းထက် ဘောလုံးမရှိချိန်တွင် ရွေ့လျားတတ်ခြင်း၊ အသင်းဖော်ကို လေးစားခြင်းနှင့် ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ပြန်လည်ကြိုးစားခြင်းတို့က ရေရှည်အကျိုးရှိသည်။ ကမ္ဘာ့ဖလားသတင်းကို လေ့လာပြီး ကစားနည်းဗျူဟာကို ဆွေးနွေးနိုင်သော်လည်း ကလေး၏စွမ်းရည်ကို ကြယ်ပွင့်ကစားသမားများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်ပါနှင့်။ [Internal Link: ကလေးအားကစားလုံခြုံရေးနှင့် အာဟာရလမ်းညွှန်]

အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် သင်ကြားမှုအောင်မြင်ခြင်းကို ဂိုးအရေအတွက်ဖြင့် မတိုင်းပါနှင့်။ ကလေးက လေ့ကျင့်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်ကစားလိုသေးသလား၊ အမှားလုပ်သောအခါ လက်မလျှော့ဘဲ ပြန်ကြိုးစားသလား၊ အသင်းဖော်များနှင့် ပူးပေါင်းတတ်လာသလားဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်ပါ။ ထိုအချက်များသည် ပြိုင်ပွဲရလဒ်ထက် ပိုခိုင်မာသော တိုးတက်မှုညွှန်းကိန်းများဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ကလေး၏ဖွံ့ဖြိုးမှုကို စနစ်တကျလိုက်လံကြည့်ရှုလိုသူများအတွက် ဤနေရာမှ ဆက်လက်လေ့လာပါ။

ယနေ့စတင်လေ့လာရန်

မကြာခဏမေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ

မေးခွန်း။ ကလေးဘောလုံးလေ့ကျင့်ရေးဆိုတာ ဘာလဲ။

အဖြေ။ ကလေးဘောလုံးလေ့ကျင့်ရေးဆိုသည်မှာ အသက်အလိုက် ဘောလုံးထိန်းချုပ်မှု၊ ပေးပို့မှု၊ လှည့်ပြေးမှုနှင့် အသင်းလိုက်ကစားမှုတို့ကို လုံခြုံစွာသင်ကြားပေးသည့် အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။ အသက် ၄ နှစ်မှ ၆ နှစ်အရွယ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာကစားခြင်းနှင့် ဘောလုံးနှင့်ရင်းနှီးခြင်းကို ဦးစားပေးပါ။ အသက် ၇ နှစ်မှ ၉ နှစ်တွင် နည်းစနစ်များကို ဂိမ်းပုံစံဖြင့် တိုးချဲ့နိုင်ပြီး အသက် ၁၀ နှစ်ကျော်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ဗျူဟာကို ထည့်သွင်းနိုင်သည်။

မေးခွန်း။ ကလေးကို ဘောလုံးကစားတတ်အောင် ဘယ်လိုစတင်သင်မလဲ။

အဖြေ။ စတင်ရာတွင် ဘောလုံးလှိမ့်ခြင်း၊ ရပ်တန့်ခြင်းနှင့် အနီးကပ်ထိခြင်းတို့ကို ၁၅ မိနစ်မှ ၂၀ မိနစ်အထိ လေ့ကျင့်ပါ။ ကွန်များကို ၂ မီတာမှ ၃ မီတာအကွာတွင်ချထားပြီး ရိုးရှင်းသောလိုက်လံကစားနည်းထည့်သွင်းပါ။ အမှားကို အပြစ်မတင်ဘဲ အောင်မြင်မှုသေးသေးကို ချီးကျူးပေးခြင်းက ကလေး၏ယုံကြည်မှုကို တိုးစေသည်။

မေးခွန်း။ အိမ်တွင်လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ဘောလုံးအကယ်ဒမီတက်ခြင်း ဘာကွာသလဲ။

အဖြေ။ အိမ်တွင်လေ့ကျင့်ခြင်းက လွယ်ကူပြီး အချိန်ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း အကယ်ဒမီတွင် နည်းပြညွှန်ကြားချက်၊ အသင်းလိုက်အတွေ့အကြုံနှင့် စနစ်တကျတိုးတက်မှု ရရှိနိုင်သည်။ အိမ်တွင် တစ်ပတ်လျှင် ၂ ကြိမ်၊ တစ်ကြိမ် ၂၀ မိနစ်လောက် လေ့ကျင့်နိုင်သည်။ အကယ်ဒမီရွေးချယ်လျှင် နည်းပြတစ်ဦးလျှင် ကလေး ၈ ဦးမှ ၁၂ ဦးအတွင်းရှိခြင်းနှင့် လုံခြုံရေးစည်းမျဉ်းများ ရှိခြင်းကို စစ်ဆေးပါ။

မေးခွန်း။ ကလေးက ဘောလုံးမထိန်းနိုင်သေးလျှင် ဘာလုပ်ရမလဲ။

အဖြေ။ ဘောလုံးအရွယ်အစားသေးပြီး ပေါ့ပါးသောအမျိုးအစားသို့ ပြောင်းကာ လေ့ကျင့်ခန်းကို ပိုမိုလွယ်ကူအောင် ပြင်ဆင်ပါ။ ကွန်များကို ဝေးဝေးမထားဘဲ ၁ မီတာမှ ၂ မီတာအကွာတွင် စတင်ပြီး ထိချက်ငယ်ငယ်ပြုလုပ်စေပါ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြီးပြည့်စုံရန် မမျှော်လင့်ဘဲ အပတ်စဉ်တိုးတက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ပါ။

မေးခွန်း။ ကလေးဘောလုံးလေ့ကျင့်ရေးအတွက် ဘယ်လောက်ကုန်ကျသလဲ။

အဖြေ။ ကုန်ကျစရိတ်သည် အိမ်တွင်လေ့ကျင့်ခြင်း၊ ဒေသခံအသင်းနှင့် ပုဂ္ဂလိကအကယ်ဒမီအလိုက် ကွာခြားသည်။ အိမ်တွင် ဘောလုံး၊ ကွန်နှင့် ရေဘူးအတွက် တစ်ကြိမ်တည်းကုန်ကျစရိတ်သာ လိုအပ်နိုင်ပြီး အကယ်ဒမီတွင် လစဉ်ကြေးနှင့် ဝတ်စုံကြေး ထပ်ရှိနိုင်သည်။ ငွေမပေးမီ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ကြိမ်၊ နည်းပြနှင့် ကလေးအရေအတွက်၊ ပစ္စည်းအပိုကုန်ကျစရိတ်တို့ကို မေးမြန်းပါ။

မေးခွန်း။ ကလေးဘောလုံးလေ့ကျင့်မှု တစ်ကြိမ်လျှင် ဘယ်လောက်ကြာသင့်သလဲ။

အဖြေ။ အသက် ၄ နှစ်မှ ၆ နှစ်အတွက် ၁၅ မိနစ်မှ ၂၀ မိနစ်၊ အသက် ၇ နှစ်မှ ၉ နှစ်အတွက် ၂၀ မိနစ်မှ ၃၀ မိနစ်နှင့် အသက် ၁၀ နှစ်ကျော်အတွက် ၃၀ မိနစ်မှ ၆၀ မိနစ်အထိ သင့်တော်သည်။ ရေသောက်နားချိန်ကို ထည့်သွင်းပြီး နာကျင်ခြင်း သို့မဟုတ် မူးဝေခြင်းဖြစ်ပါက အချိန်မပြည့်သေးလည်း ရပ်ပါ။ ကြာချိန်ထက် အာရုံစူးစိုက်စွာ ဘောလုံးထိတွေ့နိုင်သည့်အရေအတွက်က ပိုအရေးကြီးသည်။

မေးခွန်း။ ကလေးကို ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဘောလုံးသမားဖြစ်ရန် ဘယ်အချိန်မှစ၍ ဖိအားပေးသင့်သလဲ။

အဖြေ။ ကလေးကို ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဖြစ်ရန် ဖိအားမပေးသင့်ဘဲ ပျော်ရွှင်စွာကစားနိုင်ခြင်းနှင့် ရေရှည်ကျန်းမာရေးကို ဦးစားပေးသင့်သည်။ ၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလားကစားသမားများကို စံထားပြနိုင်သော်လည်း အသက်၊ ခန္ဓာကိုယ်ဖွံ့ဖြိုးမှုနှင့် အခွင့်အရေးကွာခြားမှုများကို ရှင်းပြပါ။ ကလေးကိုယ်တိုင် ဆက်လက်ကစားလိုစိတ်ရှိပြီး နည်းပြက တိုးတက်မှုကို အပြုသဘောဖြင့် အကဲဖြတ်မှသာ ပိုမိုပြင်းထန်သောလေ့ကျင့်မှုကို စဉ်းစားပါ။